Ben içeri düştüğümden beri güneşin etrafında on kere döndü dünya
Ona sorarsanız: 'Lafı bile edilemez, mikroskopik bi zaman...'
Bana sorarsanız: ‘On senesi ömrümün...'
Bir kurşun kallemim vardı, ben içeri düştüğüm sene
Bir haftada yaza yaza tükeniverdi
Ona sorarsanız: 'Bütün bi hayat...'
Bana sorarsanız: ‘Adam sende bi hafta...'

Since I got prisoned, Earth revolved around the sun ten times
If you ask the sun: 'A microscopic time that needs no mention'
If you ask me: 'Ten years of my life...'
I had a lead pencil, the year I got in
Perished after only a week of writing
If you ask the pencil: 'A whole lifetime...'
If you ask me: 'Who cares, only a week...'

wrote Turkish poet Nazım Hikmet.

Everything is relevant, sadness as well. The poem puts you down, into the earth and rises back again, above the clouds. Do I worth nothing? Do I worth everything? This world means nothing without my eyes seeing it or I have no meaning for this gigantic planet that revolves in the infinite dark.